Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Ιωάννα Καρυστιάνη στις Σταγιάτες

Την Κυριακή 23 Ιανουαρίου, στις 6.30 το απόγευμα, η συγγραφέας Ιωάννα Καρυστιάνη θα μιλήσει μαζί μας για το συγγραφικό της έργο και για τη σημασία της λογοτεχνίας στην καθημερινότητά μας.
Η Ιωάννα Καρυστιάνη γεννήθηκε στα Χανιά το 1952 από Μικρασιάτες γονείς. Σπούδασε νομικά. Δούλεψε ως σκιτσογράφος. Βιβλία της: Με γκρι και γκρίζο, σκίτσα (Εκδόσεις Αίολος, 1985), Ένα σκίτσο στο τσεπάκι, σκίτσα (Εκδόσεις Αίολος, 1987), Η κυρία Κατάκη, διηγήματα (Εκδόσεις Καστανιώτη, 1995), Μικρά Αγγλία, μυθιστόρημα (Εκδόσεις Καστανιώτη, 1997), Κουστούμι στο χώμα, μυθιστόρημα (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2000), O άγιος της μοναξιάς, μυθιστόρημα (Eκδόσεις Kαστανιώτη, 2003), Σουέλ, μυθιστόρημα (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2006). Έχει επίσης γράψει το σενάριο της ταινίας «Nύφες» του Παντελή Βούλγαρη (Eκδόσεις Kαστανιώτη, 2004) και συνεργάστηκε στο σενάριο της ταινίας «Ψυχή βαθιά» του ίδιου σκηνοθέτη (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2009).
Στο τελευταίο της μυθιστόρημα, Τα σακιά (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010) η Βιβή Χολέβα, η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, εργάζεται ως "αποκλειστική κατ' οίκον". Περιποιείται ηλικιωμένους ανθρώπους που έχουν ανάγκη τη φροντίδα της. Έχει έναν γιο, τον Λίνο, ο οποίος βαδίζει σε "περίεργα και σκοτεινά μονοπάτια". Μια ολιγοήμερη άδεια γίνεται αφορμή να φύγουν οι δυο τους για ένα ταξίδι στους Δελφούς. Εκεί, στον ιερό χώρο της ελληνικής αρχαιότητας, μάνα και γιος θα έρθουν κοντά, αν και τους χωρίζει χάσμα βιωμάτων, ένα κενό που μοιάζει να είναι από παλιά αγεφύρωτο. Στις πέντε μέρες που διαρκεί η εκδρομή, ξετυλίγεται το παρελθόν τους ενώ ο αναγνώστης, μέσα από την ορμητική γραφή της συγγραφέως, ανακαλύπτει σταδιακά τι είναι τα σακιά του τίτλου: τα ηθικά και ψυχικά φορτία που κουβαλούν οι ήρωες, αλλά κυρίως τα βάρη που επωμίζεται εδώ και χρόνια ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο παρακολουθεί αδύναμο την ιστορία να χαράσσεται ερήμην του και τη ζωή να διαδραματίζεται μακριά του.
Ένα βιβλίο που "ζυγίζει" τα άχθη των ανθρώπων των λαϊκών περιοχών και μας ανοίγει διάπλατα τις πόρτες στις απαγορευμένες ζώνες της καθημερινότητάς μας.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γιορτή Παραδοσιακού Σπόρου

Γιορτή Παραδοσιακού Σπόρου Το Σαββατοκύριακο 10-11 Μαΐου 2025 θα γίνει στις Σταγιάτες η Γιορτή Παραδοσιακού Σπόρου και Οικολογικού Κήπου-μπαξέ. Στα μέσα της άνοιξης, εδώ και 15 χρόνια, συναντιόμαστε στην πλατεία Σταγιατών και «γιορτάζουμε» με συζητήσεις, εργαστήρια για παιδιά και ενήλικες, περιπάτους, προβολές, μουσική, διάθεση φυτωρίων και βιολογικών προϊόντων και φυσικά με ανταλλαγή σπόρων από παραδοσιακές ποικιλίες. Το θέμα της φετινής γιορτής, που συνδιοργανώνεται από την Α.Π.Ο.Δράσης και τον Αιγίλοπα, είναι: «Γη, σπόροι, νερό: κοινοτικές προοπτικές.» Δύο σχεδόν χρόνια μετά τις καταστροφικές πλημμύρες στη Θεσσαλία και παράλληλα με τη βιομηχανική εκμετάλλευση της γης και των βουνών στο όνομα της «πράσινης ενέργειας», θα συζητήσουμε για το μέλλον της αγροτικής παραγωγής, την αυτάρκεια της τροφής και την προστασία των φυσικών αγαθών. Το πρόγραμμα της Γιορτής Σάββατο 10/5/25 10:00 Έναρξη γιορτής – διάθεση φυτωρίων 12.00 Εργαστήρι διατήρησης σπόρων και παραγωγής φυτωρίων 16.00 Ε...

Γιορτή Παραδοσιακού Σπόρου και Οικολογικού Κήπου-μπαξέ

 Γιορτή Παραδοσιακού Σπόρου και Οικολογικού Κήπου-μπαξέ το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Απριλίου, στις Σταγιάτες. Το θέμα που θα μας απασχολήσει φέτος είναι οι αυτόνομες κοινότητες και τα κοινά όπως το νερό και οι δημόσιοι χώροι, τα οποία βάλλονται από τη λαίλαπα της ιδιωτικοποίησης, τόσο σε τοπικό όσο και παγκόσμιο επίπεδο. Σύντομα θα δημοσιευθεί το αναλυτικό πρόγραμμα της γιορτής.

Κινηματογραφικές Προβολές στις Σταγιάτες

Την Τετάρτη 20 Ιουλίου, στις 9:20μμ, σας περιμένουμε στην αυλή του Κοινοτικού Κέντρου Παράδοσης και Πολιτισμού Σταγιατών για να απολαύσουμε τη γαλλική κωμωδία "Οδός Ανθρωπιάς 8" (8, rue de l'Humanité). Η σκηνοθεσία και το σενάριο είναι του Γάλλου κωμικού Dany Boon, ο οποίος συμπρωταγωνιστεί μαζί με τους Liliane Rovère και Yvan Attal. Η ταινία παίρνει υλικό από τα πρόσφατα lockdown και μας μεταφέρει τη ζωή επτά οικογενειών του Παρισιού που ζουν στην ίδια πολυκατοικία και αναγκάζονται, είτε τους αρέσει είτε όχι, να περάσουν 3 μήνες μαζί. Κι ενώ η πανδημία τους έκλεισε αναγκαστικά στα σπίτια τους και έφερε απογοήτευση και ανεπιθύμητες εντάσεις, υπάρχουν στιγμές που το “μαζί” κρύβει κάτι πολύ ζεστό και όμορφο.